ای خدا امشب دلم رسوا شده ست

در سخن از عشق بی پروا شده ست

عشق تو باز آتشی زد بر دلم

گشته از عشق تو خاکستر دلم

امشب این دل درد را فهمیده است

مرگ را در بی تو بودن دیده است

از دلم آرام را دزدیده اند

ساقیم را، جام را دزدیده اند

ای خدا از سینه ام خون می چکد

قطره قطره دل به بیرون می چکد

این دل تنها ، غریبی می کند

ای خدا! دل ، ناشکیبی می کند

در دلم جز سوز و آه سرد نیست

کس مرا امشب خدا همدرد نیست

شب نمی گردد دلم را هم نفس

لیک جز شب، مونس من نیست کس

بر دلم درهای عشقت بسته است

از خدا گفتن، دلم دلخسته است

دیگر از تنهایی حتی خسته ام

از خودم، از کار دنیا خسته ام

دیگر از بیهودگی دلخسته ام

از تمام زندگی دلخسته ام

حیف شد دل طالب بیهوده شد

قلب پاکی داشتم ؛ آلوده شد

وسعت دل یک جهان بود آن زمان

دل رقیب آسمان بود آن زمان

بی خطا بود آن زمان تیر دعا

آبرویی داشت دل پیش خدا

من نمی دانم دلم با من چه کرد

دوستم با من چه و دشمن چه کرد

من نمی دانم صدایم در گلو...

از چه جز با خون نمی گیرد وضو

ای خدا راه گلو تنگ است باز

این سکوت از بهر من ننگ است باز

ای خدا محصورم اندر واژگان

حرف دل را درنمی یابد زبان

گرچه در دل گفتنی بسیار هست

باید اما کار از گفتار بست...